Faldo

Je was mijn beste vriend, toen niemand anders mij zag staan. Je stond elke dag voor mij klaar, wachtend aan het raam totdat ik terug kwam van school. Je was er, dag en nacht. Jij was mijn vriend, vertrouweling en luisterend oor. Ook al hoorde ik je nooit lieve woordjes zeggen, jouw lieve ogen keken mij altijd begripvol aan. Woorden waren niet nodig en woorden zijn er ook niet om onze vriendschap te verwoorden. Een vriendschap die geen mens kan evenaren. Jouw ongeneeslijke ziekte trok ons uit elkaar, maar de herinneringen aan jou blijven diep in mijn hart bestaan. Je schonk ons veel prijzen en je luisterde ook perfect. Zo'n hond als jou vind ik geen tweede keer. Mijn liefste hond(envriend), ik mis je nog elke dag.

Stiekem gleed je weg uit mijn handen
Tevergeefs smeekte je om adem
Zonder besef hield ik je stevig vast
En liefdevol begon ik tegen je te praten

Ik wist van niets
Jij hield vol
Ik kuste je zacht en lief
En jouw hart die sprong

Het laatste snikje en snakje
Liet jij mij na
Vol tranen bleef ik zitten
Met jou – levenloos – in mijn armen

Ik liet je gaan
Zonder afscheid
Ik liet je achter
Met zoveel spijt

Jij, zo koud
Liet mij alleen op deze aarde
Met een lachend gelaat
Oh zo blauw…

[Geschreven op 02/04/2007]