Rientje

Rientje,

Zo noemden we je altijd, je hebt ons jammer genoeg verlaten. Met heel veel verdriet in ons hart hebben we je moeten laten inslapen. Het kwam zo plots, zo onverwachts...

Een tiental jaar terug, in 2016 als ik me goed herinner, kwam je als een sukkelaar bij ons, vragen om hulp. We hebben je direct opgevangen en alles gegeven wat nodig was om je te helpen.

We hadden het raden naar jouw leeftijd, maar we denken dat je tussen 15 en 20 jaar oud moet zijn geworden.

Toen ik je voor het eerst zag, dacht ik dat je een kater was en daarom had ik je de naam Hector gegeven. Wist ik veel dat later zou blijken dat je een kattin was. Toen hebben we je omgedoopt naar Hectorien en nog later noemden we je bijna uiitsluitend Rientje, jouw koosnaampje.

In het begin dat je bij ons kwam had je een groot gezwel op jouw rug. Dat hadden we niet in de gaten, totdat die plots openbarstte. Monique is dan in allerijl met jou naar onze dierenarts Noël geweest om dit te behandelen. Dat gezwel is heel mooi genezen en vanaf dan was je niet meer weg te slaan van rondom ons huis.

We hadden je nog niet binnen genomen, maar zorgden er wel voor dat je niets tekort kwam. Je had eten en drinken in overvloed en op de isolatiewol onder het zonnepaneelgebouw vond je de nodige warmte om de winter door te komen.

Enige tijd later hebben we Zwartje moeten afgeven. Die heb jij heel goed gekend want die liep gedurende de dag ook buiten in ons bos. En het duurde niet lang vóór je vroeg om 's nachts binnen te mogen slapen in de garage. Uiteraard mocht dit. En niet veel later trok je opnieuw je stoute schoentjes aan en vroeg je of je binnen in huis mocht leven, bij de poezen Toby, Milly en Lucky. En zo geschiedde.

Van dan af ben je nooit meer buiten moeten gaan "tjolen". Je had letterlijk en figuurlijk een warme thuis gevonden, slimme poes als je was!

Je bent heel goeie vriendinnetjes geworden met Milly. Om beurt wasten jullie elkaar, veelal lagen jullie naast elkaar in de mandjes te slapen. Dat was een plezier om te zien.

Wat Toby en Lucky betrof: je was veel afstandelijker ten opzichte van hen. Maar dat was geen probleem, je was gewoon je plan te trekken toen je nog buiten moest leven.

We gaan nooit weten wat die eerste jaren hebben betekent voor jou, maar we zagen wel heel duidelijk in jouw blik dat je een hard leven had gehad. Dat was nu verleden tijd: je had alle zorgen die je moest hebben.

Monique heeft wonderen verricht om jou een zo comfortabel mogelijk leven te geven. Alle respect daarvoor!

De jaren gingen voorbij en het ging heel goed met jou. Je was "kat in huis" en wist alle leuke plekjes te vinden: de living, het bureau, de slaapkamer... Je hebt heel veel plaatsjes gehad waar je lekker in het zonnetje lag te genieten en te slapen. Je deed het zo goed dat we op een bepaald moment "rolmopje" zegden tegen jou omwille van je goed gevulde buikje!

Tot op die dag, eind augustus 2025. Je had plots hevige bloedingen bij het plassen. We waren in paniek, je was ook fel vermagerd en we wisten helemaal niet wat er gaande was. Via onze dierenarts en dierenartsenpraktijk Fideel in Wetteren kwamen we te weten dat je op dat moment aan verschillende levensbedreigende aandoeningen leed. Heel zware blaasontsteking die de oorzaak was van die hevige bloedingen en een veel te actieve schildklier, om er maar een paar te noemen.

Het was een helse tijd. Voor ons, maar vooral voor jou. We dachten dat we je zouden verliezen. Maar een vechtertje als je was - en ook en vooral door de onnoemelijk goede zorgen van Monique voor jou - kwam je er stilletjesaan weer te boven. Ik had al direct willen tekenen, mocht je de winter van 2025-2026 hebben overleefd. Want had je ons vorige jaar in september of oktober al moeten verlaten, zou dit geen verrassing zijn geweest voor ons.

Maar je deed beter, veel beter. Je hebt ervoor gevochten om er weer bovenop te komen en dat was je wonderbaarlijk genoeg ook gelukt. Vooral sedert begin juli 2026 begon je weer dingen te doen die je al maanden niet meer gedaan had: je begon terug te spinnen, je nam opnieuw de trap naar boven, je sprong terug op de tafel in het salon om op jouw lievelingsdoekje te slapen, je sprong terug zelf bij ons op de schoot in de zetel enzoverder. En dit allemaal zonder twijfelen. Je bekeek het eerst allemaal goed en daarna deed je de actie. We hadden nooit, nooit meer verwacht dat dit zou gebeuren!

En dat ook allemaal door de uiterst goede zorgen van Monique: ze gaf je elke dag op het juiste tijdstip de nodige medicatie voor de urinewegen, voor de schildklier enzomeer. Nooit heeft ze een medicatie gemist, nooit heeft ze gemist in medicatie. Alles werd altijd precies op tijd gegeven. Niemand zou het beter kunnen gedaan hebben. En je wist het dat er zeer goed voor jou werd gezorgd. Je kon het niet zeggen, maar de mimiek en de manier van handelen zei zoveel als woorden. Je was terug gelukkig aan het worden.

Voor ons was dit enorm heugelijk nieuws: je had inderdaad de winter overleefd en nog zoveel meer! De "oude" ben je nooit meer geworden maar dat was ook niet nodig. Je was terug fit, levenslustig, geinteresseerd in wat er rondom jouw gebeurde, het trieste blikje verdween en werd vervangen door een opgewekte blik enzomeer.

Je liet het duidelijk blijken als je iets nodig had. Als iets niet op het gewone uur werd gegeven (melk, eten, ja zelfs medicijnen) liet je dit heel duidelijk merken. Je kwam het "zeggen" dat we iets over het hoofd hadden gezien of waren vergeten.

Tot plots het fatale moment kwam: 27 augustus 2026. Je had in de namiddag nog uren bij mij gelegen in de zetel, zoals zoveel malen was gebeurd in het verleden. Toen je ergens anders wilde gaan liggen, ben ik opgestaan en buiten wat gaan werken.

Toen Monique me plots kwam vertellen dat er iets was met jou, ben ik komen kijken en zag je er heel verward uit. Je wankelde erg en kon niet meer lopen. Je wilde naar me toe komen, maar het lukte niet. Toen ik je wilde opnemen, was je totaal overstuur.

We hebben je zo snel mogelijk naar de dierenpraktijk Fideel in Wetteren gebracht. Daar vertelde men ons dat er heel waarschijnlijk een bloeduitstorting in de hersenen was en dat de toekomst er niet rooskleurig uit zag.

Er werd een infuus aangelegd om jou voeding en vocht te geven, want zelf eten en/of drinken kon je niet meer. Je bent daar blijven overnachten in de hoop dat er tegen 's anderendaags 's morgens verbetering zou zijn. Maar helaas, we kregen slechter nieuws. De toestand was helemaal niet veranderd. Integendeel, jouw ademhaling was ook al achteruitgegaan.

We hebben dan voor de zoveelste keer in ons leven moeten beslissen om één van onze poesjes te laten inslapen. Dat was het beste voor jou. We wilden je zeker niet langer zien lijden.

Op vrijdag 28 augustus om 11u30 ben je dan rustig van ons heengegaan, richting de poezenhemel. Want die heb je zeer zeker verdiend!

Er blijft nu opnieuw een leegte in ons huis. Overal waar je kwam, zat, lag,... Alles blijft nu leeg. Onze enige troost is dat we je nog 10 heel mooie jaren hebben kunnen geven zonder dat je je zorgen hoefde te maken over voeding, slaap, verzorging,... Vooral Monique heeft die taak op zich genomen en je met veel liefde en vol overtuiging het beste gegeven wat je kon krijgen.

Je ligt ook in het bos begraven naast Tilly, Spooky, Zwartje en Sylvester. We kunnen je altijd bezoeken als we daar behoefte aan zullen hebben. Ooit zien ook wij elkaar terug, ergens aan het einde van de regenboog.

Slaap zacht, Rientje. En duizendmaal dank voor wat je ons hebt gegeven. We zullen je nooit vergeten.

Monique - Geert